Verdun in beeld (22)
Verdun

 

Klik op de foto voor een vergroting

De eerste markeerpaal van de Voie Sacrée aan de Avenue du Générale de Gaulle. De reeks palen eindigt in het 53 kilometer verderop gelegen Bar-le-Duc.

Plaque op het treinstationsgebouw in Verdun. Het heeft in de oorlog gediend als hospitaal, en van hier uit werd in 1920 het lichaam van de onbekende soldaat naar Parijs gereden. De tekst luidt: "Bâtie par Eiffel en 1868, la gare de Verdun, transformée en hôpital ordinaire, évacua de 1914 à 1916 des milliers de blessés.

 Elle fur le point de départ, le 10 novembre 1920, du train qui emporta vers Paris, la dépouille du Soldat Inconnu qui repose à jamais sous l'Arc de Triomphe"

Overzicht van de Gare du Verdun. De plaque hangt naast de ingang in het midden.

De Porte Saint Paul is de noordoostelijke toegang tot het centrum van Verdun.

Een toespraak van de president van de Republiek, Raymond Poincaré op 14 september 1916, over de naam van Verdun in de geschiedenis, hangt aan beide kanten van de poort.

Het Monument à la Victoire 1914-1918 staat centraal in de stad. De verschillende hoogten waarop de binnenstad is gebouwd zijn goed gebruikt. Russische kanonnen, door de Duitsers buitgemaakt, sieren beide zijden van het monument.

Een plaque onder aan de trappen legt het ontstaan van het monument uit.

De crypte bovenaan kan worden bezocht. Hier bewaart men de zogenaamde livres d’or, foto’s. kranten en overzichten van de dragers van de Verdun-medaille.

Courage! On les aura! Dagorder nr. 9 van de hand van Petain, gegraveerd in de wanden van het Monument à la Victoire. Verdun kan wel eens een van de weinige steden in Frankrijk zijn waar de naam van de roemruchte maarschalk nog overal in het openbaar te vinden is. Zijn rol in de Tweede Wereldoorlog maakte hem van held tot paria. Waar elk dorp tegenwoordig een rue of avenue Charles de Gaulle kent, en vaak ook een straat of plein voor Joffre en Foch, lijkt Petain nooit te hebben bestaan.

Het monument, waaraan de Amerikanen hebben meebetaald, werd 23 juni 1929 ingehuldigd door o.a. Poincaré en Pétain, de overwinnaar van Verdun.

Het monument op de top is van beeldhouwer J. Boucher – Architect uit Chesnay en veteraan van de Grote Oorlog. .

   

Generaal Sarrail, die vooral bekend werd tijdens zijn defensieve acties in de Ardennen in 1914.

De slager van Verdun, generaal Mangin. Deze veteraan verwierf zijn bijnaam tijdens de Franse tegenaanvallen in 1916.

Het Monument aux morts in het centrum van Verdun. Keurig opgeknapt vanwege het 90ste gedenkjaar. De vijf soldatenfiguren vormen een denkbeeldige muur die het motto van Verdun bekrachtigt: " On ne passe pas “ 

Monument de la Hollande amie  à  Verdun: Het door Nederland uit bewondering geschonken monument "aan het onsterfelijke Frankrijk". Het monument ligt aan de oevers van de Maas, rue des Frères Boulhaut en is gemaakt dor een beroemde kunstenaar: Rodin!

In feite is het de kopie van een origineel dat de beeldhouwer in 1879 maakte.

Nederland bood het in 1920 aan de stad Verdun aan,

De kathedraal van Verdun (Frans: Cathédrale Notre-Dame de Verdun) is een rooms-katholieke kathedraal in de Franse stad Verdun (regio Grand Est).

 

 

 

In de Eerste Wereldoorlog werd de kathedraal zwaar getroffen door de gevechten. De oostelijke vleugel werd totaal vernield. De restauratie gebeurde van 1920 tot 1936 maar de torens werden nooit heropgebouwd. Bij de restauratie na de eerste wereldoorlog zijn de in de 18e eeuw verborgen delen weer tevoorschijn gekomen en gerestaureerd. Het gebouwd bestaat dus uit romaanse, gotische en barokke delen.

De kapitelen in de herontdekte oostelijke crypte zijn deels Romaans in Bourgondische stijl. De moderne kapitelen geven het lijden van de stad in de eerste wereldoorlog aan. Dit representeert de piloot en de op de vliegtuigen gebruikte symbolen. Voorbeelden hiervan zijn:

De artillerie…

En de loopgraaf.

Het is de zetel van het bisdom Verdun, in vroeger tijden het prinsbisdom Verdun. De kathedraal vierde haar duizendjarig bestaan in 1990.

   

Brood verdienen aan de poilu: vlak bij het centrum bevindt zich La Tranchée du Poilu, in en verkoop van pickelhauben en casques Adrian- en meer.

De gangen van de Citadelle de Verdun, waar een weinig aansprekende tour per elektrisch karretje is aangelegd. 

Ingang van de Citadelle aan de zuidzijde, tevens ingang naar het museum annex tour de Citadelle

Een van de weinig aardige zaken in de weinig aansprekende vitrines van het museum in de Citadelle is een A3 met de titel Le Poilu-type. De pop kan worden opgezet en voorzien van karakteristieke koppen. In de meest linkse herkennen we generaal Joffre.

Een bron van inkomsten. Boeken, petjes, sleutelhangers, vlaggen, beeldjes, DVD´s en veel meer onzin is in ruime mate in en rond Verdun te krijgen.

       

Filmbeelden tijdens de rit met het elektrische karretje door de Citadelle. Sommige onderdelen zijn aardig, het meeste is een beetje een kermis.

En een biertje toe bij bar Le Poilu; levensecht.

Dit monument in de wallen van de citadelle heeft als opschrift: "Allez ou la Patrie et l´humanite vous appellent”. Het is het Monument en hommage au Service de Santé, ofwel voor de geneeskundige troepen.

“A la mémoire des membres du service de santé, soldats, sous-officiers, officiers, ambulanciers (ères), brancardiers, infirmiers (ères), médecins, pharmaciens, officiers d'administration, chirurgiens-dentistes, vétérinaires Morts pour la France”

De Carrefour des Maréchaux, waar Franse veldheren uit de laatste oorlogen de wacht houden bij de citadelle.

Er zijn zestien monumentale beelden van grote militaire officieren van het rijk, de oorlog van 1870 en 1914-1918 te vinden. De opdracht voor deze standbeelden - oorspronkelijk 17 - werd tussen de twee wereldoorlogen gegeven aan jonge kunstenaars. De beelden zouden een plek krijgen in het Louvre maar bleken uiteindelijk….te groot.

 

In 1960 dacht de burgemeester van Verdun, François Schleiter, dat de standbeelden van maarschalken, generaals en een admiraal een mooie toevoeging zouden zijn voor zijn heldhaftige stad. Hij schreef aan André Malraux, Minister van Staat voor Culturele Zaken, die positief reageerde (het zou ook meer ruimte in het magazijn geven). De beelden werden getransporteerd naar Verdun, waar ze vijf jaar in hun kratten bleven totdat de nieuwe burgemeester, Andrew Beauguitte, eindelijk het initiatief nam om ze op de huidige plek te zetten. In die tijd werd ontdekt dat een van de 17 beelden verdwenen is, dat van Maréchal Joffre nota bene. Een spoor van dit beeld werd nooit gevonden.

-  V  -

Home